مین‌نِت Mainnet یا شبکه اصلی در بلاکچین چیست؟

آشنا شدن با اصطلاحات خاص بخش مهمی از یادگیری در مورد هر زمینه بسیار فنی است. امور مالی و فناوری هر دو به دلیل استفاده از زبان بسیار تخصصی بدنام هستند. جای تعجب نیست که رمزارز به عنوان یک فناوری مالی در حال ظهور و ترکیبی از این دو، دارای اصطلاحات بیشماری است. پس از دستیابی به اصطلاحات کلیدی مانند “بلاکچین” و “دفتر کل توزیع شده”، مبتدیان رمزارز ممکن است به زودی با کلماتی مانند “mainnet” و “testnet” برخورد کنند. این دو کلمه مخفف «شبکه اصلی» و «شبکه آزمایشی» هستند. بنابراین، شبکه اصلی چیست و چرا مهم است؟ و در مورد شبکه‌های آزمایشی چطور؟

به طور معمول، زمانی که شخصی به شبکه بیت کوین مراجعه می‌کند، آنچه در واقع به آن اشاره می‌کند شبکه اصلی بیت کوین است. آنها به شبکه بلاکچین کاملاً توسعه یافته و زنده بیت کوین اشاره می‌کنند که به طور فعال تراکنش‌ها را پخش، تأیید و ضبط می‌کند. این تقریباً تعریف شبکه اصلی را خلاصه می‌کند – یک شبکه بلاکچین که راه اندازی شده است، کاملاً عملیاتی است و به طور فعال تراکنش‌ها را با استفاده از فناوری دفتر کل توزیع شده پردازش می‌کند.

ویژگی‌های یک شبکه اصلی چیست؟

شبکه اصلی یک بلاک چین مستقل است که به تنهایی با استفاده از فناوری و ارز دیجیتال خود اجرا می‌شود. یک توکن ارز دیجیتال ERC-20 مانند شیبا اینو shiba inu با توجه به اینکه در بالای شبکه اتریوم معامله می‌شود، شبکه اصلی خود را ندارد. در مقابل، دوج کوین dogecoin دارای بلاکچین مستقل خود است که مبتنی‌بر فناوری خود است و بنابراین شبکه اصلی خود را دارد. به طور مشابه، برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) که در بالای شبکه اتریوم ساخته شده‌اند، شبکه اصلی خود را ندارند. در عوض، آنها در بالای شبکه اصلی اتریوم کار می‌کنند. دارایی‌های کریپتو که در شبکه‌های اصلی مانند اتریوم معامله می‌شوند به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ارزش و کاربرد واقعی داشته باشند.

چرا به یک شبکه اصلی نیاز داریم؟

راه اندازی یک شبکه اصلی چیزی است که فناوری کریپتو را از مرحله تفکر فکری به دنیای واقعی می‌آورد. شبکه‌های اصلی همان چیزی هستند که کل سیستم مالی غیرمتمرکز و نوظهور کریپتو بر روی آن ساخته شده است. بدون راه اندازی شبکه‌های اصلی، انقلاب کریپتو هرگز آغاز نمی‌شد.

توسعه دهنده ناشناس، ساتوشی ناکاموتو، کارها را در اواسط سال 2009 با راه اندازی شبکه اصلی بیت کوین آغاز کرد. این راه‌اندازی درست کمتر از یک سال پس از انتشار اولین «وایت پیپر» رمزارز ناکاموتو انجام شد که تئوری نحوه عملکرد بیت‌کوین را تشریح می‌کرد. شبکه اصلی لایت کوین در سال 2011 و شبکه اصلی دوج کوین در سال 2013 راه اندازی شد. شبکه اصلی اتریوم، اولین شبکه ای که از قراردادهای هوشمند پشتیبانی می‌کند، در سال 2015 راه اندازی شد.

اهمیت شبکه‌های آزمایشی

بنابراین، اکنون که ما می‌دانیم شبکه‌های اصلی چیست و چرا مهم هستند. در مورد شبکه های آزمایشی چطور؟ شبکه‌های آزمایشی، بلاکچین‌هایی هستند که به موازات شبکه اصلی اجرا می‌شوند و تقریباً مشابه آن هستند. برخلاف شبکه اصلی، کاربران با توکن‌هایی که ارزش ملموسی دارند مانند شبکه اصلی معامله نمی‌کنند. آنها وجود دارند تا توسعه دهندگان رمزارز بتوانند کد خود را در چیزی شبیه به یک محیط سندباکس آزمایش و اصلاح کنند.

اگر توسعه در شبکه اصلی انجام می‌شد، خطر اختلالات پرهزینه وجود داشت و توسعه‌دهندگان هزینه‌های تراکنش را متحمل می‌شدند و در عین حال بر ازدحام شبکه اضافه می‌شد. شبکه های آزمایشی برای جلوگیری از چنین اختلال‌هایی وجود دارد.

توکن‌ها را نمی‌توان بین یک شبکه آزمایشی و شبکه اصلی ارسال کرد. تلاش برای انجام این کار اساساً سکه‌ها را با ارسال آنها به آدرسی غیرقابل بازیابی می‌سوزاند. یک مثال خوب از اهمیت شبکه‌های آزمایشی در توسعه‌های رمزنگاری، «ادغام» اخیر اتریوم است. ادغام به انتقال شبکه از مکانیزم اجماع اثبات کار به اثبات سهام در اواسط سپتامبر اشاره دارد. قبل از پیاده‌سازی ادغام شبکه اصلی، توسعه‌دهندگان اتریوم سه تمرین اصلی جداگانه را در شبکه‌های آزمایشی عمومی اتریوم انجام دادند. شبکه‌های آزمایشی Ropsten ،Sepolia و Goerli همگی بین ماه‌های مه و جولای به‌روزرسانی شدند. موفقیت آنها باعث شد که شبکه اصلی Merge متعاقباً انجام شود.

Mainnet و testnet تفاوت در چیست؟

اکنون می‌دانیم که شبکه اصلی چیست و شبکه آزمایشی چیست، بیایید تفاوت‌ها را برای جلوگیری از سردرگمی روشن کنیم. شبکه اصلی، زنجیره بلوکی است که تمام ابزارهای دنیای واقعی را فراهم می‌کند. دارایی‌های دیجیتالی که در شبکه اصلی معامله می شوند ارزش واقعی دارند. این بلاکچین زنده است که در واقع توسط مردم استفاده می‌شود. این محصول “تمام” توسعه رمزارز است. «تمام شد» در گیومه است زیرا اکثر این بلاکچین‌های شبکه اصلی به منظور بهبود قابلیت‌های خود در حال توسعه مستمر هستند و به مرور زمان ارتقا خواهند یافت.

از سوی دیگر، شبکه‌های آزمایشی، تنها برای توسعه‌دهندگانی وجود دارند که به دنبال بهبود شبکه اصلی هستند. شبکه‌های آزمایشی به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهند تا کدها و برنامه‌های جدید خود را بدون تهدید سلامت شبکه اصلی یا پرداخت هزینه آزمایش کنند. شبکه‌های آزمایشی تجارت دارایی‌های دیجیتال بی‌ارزش هستند و خطر ایجاد هزینه‌های ناشی از خطاهای توسعه را از بین می‌برند.

راه اندازی یک شبکه اصلی ارز دیجیتال جدید

فرآیند انتشار یک شبکه اصلی ارز دیجیتال جدید به منابع قابل توجهی نیاز دارد. اینها شامل پرداخت هزینه برای توسعه محصول و جامعه و همچنین تبلیغ است. در نتیجه، قبل از راه‌اندازی شبکه اصلی، یک تیم توسعه رمزارز اغلب به دنبال جمع‌آوری سرمایه است. این معمولاً از طریق پیشنهاد اولیه سکه (ICO) یا پیشنهاد مبادله اولیه (IEO) انجام می‌شود.

در یک ICO، توسعه‌دهندگان کریپتو توکن‌های مبتنی بر بلاک چین را به سرمایه‌گذاران اولیه می‌فروشند، که سپس به معامله توکن‌ها بین خود ادامه می‌دهند. در حالی که این فرآیند بسیار متفاوت است، ایده کلی مانند عرضه اولیه اولیه (IPO) است – یعنی زمانی که یک شرکت برای اولین بار مستقیماً از بازار سهام عمومی پول جمع آوری می کند. اتریوم در سال 2014 ICO را محبوب کرد. سپس در سال 2017 در ICO ها رونق داشت. IEO ها کمی با ICO ها متفاوت هستند، زیرا یک صرافی (مانند Binance) در فروش توکن ها پیشتاز خواهد بود.

با توجه به اینکه تیمی از توسعه‌دهندگان ارزهای دیجیتال هنوز شبکه اصلی خود را راه‌اندازی نکرده‌اند، اما همچنان می‌خواهند توکن‌ها را بفروشند، ممکن است تصمیم بگیرند که توکن‌های خود را در بالای شبکه اصلی موجود منتشر کنند. به عنوان مثال، اتریوم از ایجاد و تجارت توکن های جایگزین (مانند استاندارد ERC-20) پشتیبانی می‌کند.

تیمی از توسعه دهندگان که امیدوارند به زودی شبکه اصلی خود را منتشر کنند، می‌توانند با فروش توکن‌های ERC-20 با این قول که در زمان راه اندازی شبکه اصلی خود ارزش آینده را داشته باشند، سرمایه جمع آوری کنند. پس از تامین بودجه، تکمیل توسعه و آزمایش و ایجاد تبلیغات تبلیغاتی، توسعه دهندگان آماده راه اندازی شبکه اصلی هستند.

Mainnetها نقطه عطف بزرگی برای یک پروژه هستند

درک تفاوت بین شبکه اصلی و شبکه آزمایشی و نحوه ارتباط این دو، یک پله مهم برای سرمایه‌گذارانی است که می‌خواهند بفهمند یک شبکه ارز دیجیتال در طول زمان چگونه تکامل می‌یابد. شبکه‌های آزمایشی به‌عنوان زمینه‌ای برای اثبات ایده‌های تیم توسعه عمل می‌کنند و می‌توانند کمک زیادی به اصلاح پروتکل کنند. Mainnet ها به عنوان نقطه عطفی برای پروژه عمل می‌کنند، که به اندازه کافی برای انتشار پروتکل برای عموم – و با استفاده از ارزش واقعی واقعی توسعه یافته است.